Columns

De loodgieter en de toiletbril

By 22/11/2017 No Comments

Ik had nog een mooi ouderwets toilet. Van het beste porselein gebakken en met – als je er op zat – recht boven je hoofd een zware  eveneens porseleinen stortbak. Als je klaar was drukte je niet op een knop om het spoelmechanisme in werking te stellen, maar trok je aan een touwtje dat verbonden was met een tuimelaar aan de stortbak. Hoewel dit toiletmodel uitsluitend nog in de betere antiekzaken te koop is, wordt in het taalgebruik volstrekt genegeerd dat eigentijdse toiletten na gebruik  ‘’doorgedrukt ‘’ worden. Wij zeggen namelijk wat we in feit al lang niet meer doen; dat we doortrekken!

Een jaar of twintig geleden trok ik wat te hard aan het touwtje van de stortbak( dat touwtje was trouwens een gevlochten kettinkje dat voorzien was van een fraai metalen handvat) en de stortbak kreunde. Waarna er inwendig iets brak. Ik belde een loodgieter die zorgelijk naar die stortbak keek. “ Nooit bang geweest dat die oude bak van de muur los zou komen om op uw hoofd zou belanden , terwijl u net lekker zat te ….? “ Daar was ik tot aan dat moment nog nooit bang voor geweest. Terwijl ik koffie voor hem zette , bracht de man het probleem in kaart en hij informeerde me even later dat het een forse reparatie zou worden. Omdat het model van het toilet al jaren uit productie was , kon hij het onderdeeltje van de stortbak dat ik had kapotgetrokken niet meer kopen. Ik moest daarom een geheel nieuw toilet laten plaatsen met een eigentijdse aanhechting op het riool. Daarvoor moest de badkamervloer open worden gebroken. En omdat de stortbak verwijderd zou moeten worden en een beschadigde muur zou achterlaten? Nou ja, met opnieuw betegelen van de hele badkamer er bij , zou alles bij elkaar ongeveer een paar duizend gulden gaan kosten. Het kon ook ietsje meer worden als ik zou kiezen voor een wat minder goedkope badkamertegel.  Ik moest daar even goed over nadenken en terwijl ik dat deed bij het uitlaten van de hond, parkeerde  in de straat het loodgietersbusje van H. D. Spronk  v/h  Uijterwaal. Niet geschoten altijd mis, dus ik vroeg aan deze loodgieter of hij toevallig nog ergens een goedwerkende ouderwetse  stortbak  had liggen. De loodgieter liep met me mee, ik ging koffie voor hem zetten en toen die koffie klaar was ,was de stortbakreparatie  voltooid. Omdat ik bij de koffie een gevulde koek met echte amandelspijs serveerde, vond de loodgieter dat voldoende betaling voor zijn werkzaamheden. Sinds die dag is Henk Spronk tot volledige tevredenheid  ‘’mijn ‘’  loodgieter. En tegenwoordig ook die van mijn dochter en van pakweg de halve vriendenkring. Behalve dat Henk Spronk  wel eens wat loodgieterswerk bij me doet, bel ik hem ook altijd als ik een timmerman ,een vloerenlegger ,een dakdekker; kortom als ik een echte vakman nodig heb. Henk heeft me nog nooit iemand aanbevolen die zijn vak niet tot in de puntjes beheerste. U begrijpt dat ik – al was het maar uit gemak – dagelijks bid dat Henk Spronk nog lang aan het werk blijft. Daarom schrok ik ook zo toen ik hem onlangs  tegen het lijf liep; zijn rechterhand zat namelijk  zwaar in het verband.

“ Ben je wat ongelukkig gevallen Henk? ”,vroeg ik. Het was erger. Henk was in Breukelen op komen draven om bij een goed, zelfs enigszins sjiek restaurant een verstopt toilet te ontstoppen. Daar werd hij slachtoffer van een klootzak . Iemand had eerst een rol toiletpapier in de toiletafvoer gepropt , daarbovenop een lading papier vastgestampt, toen had hij uitgebreid gepoept om vervolgens op die uitwerpselen kapot glas te strooien. Daar bovenop tenslotte opnieuw  heel veel toiletpapier. Toen Henk Spronk –  gelukkig droeg hij een dikke rubberen handschoen – in de pot graaide? Nou ja, de handschoen was toch niet helemaal bestand tegen glasscherven. Behalve een dik handverband kreeg Henk Spronk bij de dokter ook een tetanusinjectie en Henk haat prikken met dunne naalden. “ Als ik er ooit achter kom wie me dit geintje geflikt heeft, breek ik allebei zijn poten, ‘’zei Henk ’, die behalve een prima loodgieter dus ook een uitzonderlijk mild mens is. Behalve ‘’ mijn ‘’ loodgieter heeft vrijwel ieder ander tegenwoordig toiletsores. Ik heb de tijd nog mogen meemaken dat toiletten in pretparken, tankstations en cafés voorzien waren van een toiletbril. Omdat die er sinds een jaar of 10 afgetrapt worden, heeft ondernemend Nederland vrijwel unaniem besloten om vernietigde brillen niet meer te vervangen. Door de vernielzucht van weinigen zitten velen nu met de blote billen op koud porselein,of roestvrij staal.

Tom

Tom