Columns

Foto’s uit de oude doos

By 22/11/2017 No Comments

Mijn dochter bladerde bij ons thuis door een paar fotoboeken en vroeg:” Hebben jullie toevallig nog wat jeugdfoto’s van mij die nooit ingeplakt zijn?”
Nou wil het geval dat mijn vrouw vanaf de geboorte van ons enig kind alle hoogtepunten van haar leven fotografeerde.De eerste keer in de dierentuin,het eerste stukje verse appel dat ze at, de eerste keer op het poeppotje:alles wat in het leven van onze dochter in de ogen van mijn vrouw een historisch moment was werd vereeuwigd.
Met als gevolg dat we in de schuur nog ongeveer een kubieke meter niet ingeplakt fotomateriaal hebben opgeslagen.Hoeveel foto’s dat precies zijn durf ik niet te zeggen, maar het zijn er genoeg genoeg om mijn dochter een week van de straat te houden.
Toen onze dochter nog kind was – ze is nu 23 – was het maken van foto’s niet bijster goedkoop.Er bestonden alleen maar toestellen waar dure fotorolletjes in konden en als een rolletje vol was moesten de foto’s ontwikkeld en afgedrukt worden.Dat liep ook in de papieren .Juist omdat het maken van elke foto geld kostte was fotograaf ook een echt vak. Als een beroepsfotograaf bij me langs kwam om me te portretteren, dan had hij een lichtmeter bij zich. Als daar licht mee gemeten was, nam hij een proeffoto. Daarna werd de lichtmeter opnieuw van stal gehaald en werd er nog een proeffoto gemaakt met het toestel dat direct afdrukken kon. Pas als de fotograaf tevreden was, werd de dure camera in stelling gebracht. Zo’n fotograaf nam dan een paar foto’s en omdat het voorwerk goed geweest was, zat er daar altijd wel een tussen die geslaagd was.Soms trof je een fotograaf die ondanks de minitieuze voorbereidingen toch een rolletje of 5 volschoot, maar ik heb heb het ook meegemaakt dat een fotograaf 1 keer klikte en klaar was. Met de uitvinding van de elektronische camera is fotograaf een vak geworden dat in veel gevallen niet meer als volwaardig beroep beschouwd wordt. Als ik tegenwoordig een interviewtje geef komt er nog maar zelden een erkend fotograaf mee om de foto te maken. De journalist doet dat zelf wel even.Hij trekt zijn elektronische camera, maakt binnen 5 minuten 200 foto’s en dan zit er altijd wel eentje tussen die niet al te slecht is. Vroeger schoot een fotograaf gericht, tegenwoordig schieten de mensen die foto’s nemen met hagel.En als je met hagel schiet is er altijd wel een korreltje dat raak is.Het maken van elektronische foto’s kost drie keer niks vandaar dat het maken van een foto niks bijzonders meer is.Toen ik jong was -en dat is ongeveer een halve eeuw geleden – was het maken van foto’s nog veel duurder dan toen mijn dochter nog kind was. Mijn ouders bezaten niet eens een fotoestel, dus als we op vakantie gingen moest eentje geleend worden. En omdat de mensen in die tijd, nog meer dan nu, erg op de centjes moesten letten werden er op vakantie hooguit twee fotorolletjes gebruikt. Er waren ook mensen die wel veel foto’s namen maar die verdienden goed, of dat waren fotohobbyisten met een eigen donkere kamer om de foto’s in te ontwikkelen. Het maken van pikante foto’s was vroeger dan ook voorbehouden aan de selecte groep mensen die aan zelfontwikkeling deden. Achteromkijkend lijkt het me daarom aannemelijk dat er tot pakweg een jaar of 20 geleden meer blootfoto’s van redelijk welgestelden dan van minder koopkrachtigen gemaakt zijn. Hoewel die laatste groep ook toen al beduidend groter was. Tegenwoordig kun je zelfs met je mobieltje al vrijwel voor niks fraaie foto’s maken; met als gevolg dat op het internet miljoenen pikante foto’s van doodgewone mensen te vinden zijn. Vaak op dat internet gedonderd door rancuneuze minnaars of minnaressen. Dat kan ook zo massaal gebeuren om de simpele reden dat foto’s niet meer ontwikkeld en afgedrukt hoeven te worden. Fotorolletjes met pikante opnamen werden vroeger heus niet bij de Hema gebracht om afgedrukt te worden. Behalve dat iemand die dat wel deed het risico liep dat er voor privegebruik in de ontwikkelcentrale wat extra afdrukjes gemaakt werden, kon je zelfs met de politie in aanraking komen. Dat laatste had ik bijna een keer aan de hand. Op een zonnige dag poedelde mijn dochter- ze was vijf – met wat vriendinnetjes in een plastic pierenbadje in de tuin.Mijn vrouw nam een paar foto’s en legde het fototoestel zomaar ergens neer. Blijkbaar hadden de dames met dat toestel daarna stiekem wat foto’s genomen waarop ze schaterlachend en wijdbeens in hun nakie stonden afgebeeld. Toen ik het rolletje had laten ontwikkelen en kwam ophalen kreeg ik te horen dat de politie steevast geinformeerd werd als dit soort foto’s ter afdruk werden aangeboden. Gelukkig werd mijn uitleg geloofd; zeker toen ik voorstelde de negatieven en de afdrukken ter plekke te vernietigen.

Tom

Tom