Columns

Het beste ziekenhuis is…

By 30/08/2013 No Comments

Een jaar of 30 geleden werd het onder artsen mode om te vragen wat de wens van de patiënt was. Als je met een  gebroken been bij de eerste hulp kwam en de dienstdoende arts stelde vakkundig vast dat je inderdaad een gebroken been had,  vroeg die arts vervolgens doodserieus en zonder te blikken of te blozen: “ En wat wilt u zelf dat wij hieraan doen? ” Het beste antwoord  dat je geven kon was: ” Dat zou ik eerlijk gezegd niet weten ,dokter ” . Dat antwoord gaf die arts namelijk de ruimte om met een oplossende suggestie te komen.” Ik zou dat been kunnen amputeren, maar het lijkt me verstandiger dat ik uw been even rechtzet en in het gips laat gooien! Dan loopt u over een paar maanden de marathon weer. Bij wijze van spreken dan want u lijkt me niet iemand die marathons loopt.” Om mijn irritatie te uiten zei ik dan dat ik wel degelijk marathons liep.” Maar helemaal in mijn eigen tempo, dus soms doe ik er wel een maand over .”

Een paar weken geleden werd ik in het UMC aan mijn voorhoofdsholte geopereerd door een vrouwelijke arts. Een nogal vrouwelijke,  vrouwelijke arts viel me op want ik kwam niet voor mijn ogen. De arts werd bijgestaan door 2 artsen in opleiding die allebei net zo alert waren als mijn razend slimme dochter, waardoor ik me al met al in veilige handen voelde. Ook als het artsentrio uit mannen had bestaan had ik dat gevoel gehad. Het voordeel van het UMC boven de andere ziekenhuizen in de stad is dat de behandelend arts – aan artsen in opleiding die als hulpjes fungeren – voor moet doen hoe je een medisch probleem aanpakt. De hoofdarts doet dus 2 dingen tegelijk. Je behandelen en les geven. De docent kan zich niet permitteren om de studenten het verkeerde voorbeeld te geven of vast te stellen dat het been van iemand gebroken is als de arm er slapjes bijhangt. De onderwijzende arts doet dus ontzettend zijn best om geen fouten te maken want anders krijgt ie bij zijn studenten en in het ziekenhuis een slechte reputatie en die studenten? Die studenten zitten natuurlijk te wachten op het moment dat ze hun docent verbeteren kunnen.  Omdat in zo’n opleidingsziekenhuis de behandelende artsen niet per patiënt betaald worden is er ook iets minder tijdsdwang om de analyse van het medische probleem bij de patiënt vast te stellen. Als het even kan kies ik dus altijd voor het UMC. Waarbij ik direct wil opmerken dat in alle andere Utrechtse ziekenhuizen  ook wel eens aan me gesleuteld is en ik daar opgeteld precies nul ( 0 )klachten over heb. Waarom ik ook wel eens in een ander ziekenhuis als het UMC terecht kom? Omdat in zo’n ander ziekenhuis bijvoorbeeld een longarts werkt die ooit is afgestudeerd met 1 6 tienen en een elf. Ik hanteer namelijk de  gouden regel dat als het echt om iets ingrijpends gaat (pas 1 keer  voorgekomen , maar die gouden regel heb ik altijd paraat)  ik me laat behandelen  door de arts die dat voor eenzelfde ongemak ook bij een lid van het koninklijk huis mocht doen. Want reken maar dat onze voormalige koningin door haar lakeien de allerbeste beenchirurg liet zoeken toen ze 2 nieuwe knieën moest hebben.  Is er dan niks mis met het UMC ? Los van de parkeertarieven – die in het geval van een ziekenhuis altijd te hoog zijn want ziekenhuis parkeren hoort in een beschaafd land gratis te zijn – is de bewegwijzering bedacht door iemand met een groot talent voor het bedenken van onoplosbare raadsels.  Op een enkel beeld en een enkele muurschildering na, is de kunstcollectie van het UMC aangeschaft door iemand met een in het oog springend gebrek aan goede smaak. En nu we het toch over smaak hebben. Het warme eten is er gruwelijk. Ik heb veel Lasagnes op met een smaak waar je in Italië lijfstraffen voor krijgt, maar de kok van het UMC heeft er een weten te bedenken waarvoor hij een half jaar eenzame opsluiting  verdient. En elke dag  onbeperkt lasagne volgens zijn eigen recept. Met UMC  komkommer erbij, dus komkommer die bevroren is geweest en daardoor wat slijmerigg. Niemand ligt voor zijn lol in een ziekenhuis en een smakelijke maaltijd is in die omstandigheid voor iedere patiënt iets waar je met plezier naar uit kan zien. Het is onverteerbaar dat ze in een ziekenhuis waar zelfs al met behulp van zelfdenkende robots gedokterd wordt, er zelfs nog geen aardappel fatsoenlijk

gebakken kan worden. Hoe dat wel moet, en hoe je nasi maakt en lasagne vanzelfsprekend en hoe je groente kookt wil ik best een dagje voor komen doen.

Tom

Tom