Columns

Luchtkastelen en luchtfietserij

By 22/11/2017 No Comments

In Schotland en sommige gedeelten van Frankrijk kun je voor een paar honderdduizend Euro een kasteel kopen. Geen afgetrapt kasteel, geen ruïne, maar een kasteel met een prima dak en met kozijnen die nog strak in de verf staan. Voor die opgewaardeerde fooi heb je zomaar een kamer of 20, een balzaal met de omvang van popcentrum Tivoli, een bibliotheek en een keuken ter grootte van 4 eenvoudige koopappartementen van rond de 3 ton. Vanzelfsprekend is zo’n kasteel ook voldoende voorzien van kelders om het mogelijk te maken een half miljoen flessen wijn precies op de goede temperatuur te bewaren. Achter het kasteel bevinden zich dan de stallen en soms – maar niet altijd – de Orangerie waar in de winter de vriesgevoelige planten- en bomen in bewaard kunnen worden. Pas bezocht ik in Frankrijk samen met 40 andere nep kooplustigen zo’n kasteel. Toen ik me al snel liet ontvallen dat ik de prijs wat aan de hoge kant vond, kon ik het voor niks krijgen. Als ik de onderhoudsplicht die er op rustte over wilde nemen, zou de eigenaar blij zijn er van af te zijn. Naast mij trapte ook niemand anders in die onderhoudsval.

De gemeente Utrecht bezit ook panden die in sommige gevallen niks waard zijn. Het muziekcentrum op Het Vredenburg is nog niet eens af, maar ik durf er vergif op in te nemen dat er geen exploitant voor te vinden zou zijn als het over een paar maanden te koop werd aangeboden.
Het zal dan wel ruim 150- miljoen hebben gekost, maar het is net als een Frans kasteel zo enorm duur in exploitatie dat er nooit een dubbeltje mee te verdienen zal zijn. Dat geeft verder niks hoor, dat zo’n muziekcentrum als bezitting volledig zonder waarde is, want als plaats om van muziekvoorstellingen te genieten is het juist super waardevol. Je moet alleen niet net doen alsof het een bezitting is die te gelde gemaakt zou kunnen worden. Dat doet Groen Links wethouder Mirjam de Rijk helaas wel. Die vind het weliswaar ook niet leuk dat de stad Utrecht in minder dan tien jaar een schuld van 1000 miljoen bij elkaar heeft weten te lenen, maar er staan zoals ze zegt allerlei panden tegenover. Zoals Muziekcentrum Vredenburg dus dat qua geld niets waard is. Dat de Gemeente Utrecht binnen tien jaar een vrij volle bankrekening heeft weten om te bouwen tot een vrij forse schuld, zou je een vorm van wanbeleid kunnen noemen. Maar de gemeente Utrecht heeft 150 communicatiedeskundigen in dienst die uit kunnen leggen dat als u en ik meer uitgeven dan we verdienen we stompzinnig en onverantwoordelijk bezig zijn, maar als de gemeente dat doet het toch anders ligt. Dat is ook zo ,want als u en ik geld jaar in jaar teveel uitgeven, rest ons een faillissement. Een gemeente kan een belasting verhogen of een hele nieuwe uitvinden als de financiële waterstand daar om vraagt. En een Groen Links Wethouder van financiën kan gewoon straffeloos beweren dat iets zonder enige waarde juist heel veel geld waard is. Zoals bankiers jarenlang volhielden dat ze verantwoordelijk, eerlijk en bovenal transparant bezig waren om ons allemaal een beetje gelukkiger te maken, terwijl ze vooral grote schulden aan het maken waren. Die schulden zijn uiteindelijk betaald door de mensen die geen schuld aan het maken van die schulden hadden. Dus alles kwam goed als we de crises even niet meerekenen. De schulden van de gemeente Utrecht zullen ook een keer afgelost zullen moeten gaan worden. Drie keer raden door wie ? Om te voorkomen dat de schulden die een keer afgelost moeten worden nog verder oplopen zou het verstandig zijn om geen gekke dingen meer te doen. Als enorm liefhebber van wielrennen vind ik het geweldig dat de Tour de France in Utrecht van start gaat. Ik ga daar veel kijkplezier aan beleven. Alleen, ik hou in essentie nog iets meer van een financieel gezond Utrecht dan van de Tour de France. Daarom vind ik het onverantwoordelijk dat onze met schulden overladen stad daar miljoenen aan besteedt. Maar wie weet raak ik er door een vlaag van verstandsverbijstering nog wel een keer van overtuigd dat een kostbare fietswens van een Aleid Wolfsen, een Cees Grimbergen, een Ingmar Heytze en niet te vergeten een Jeroen Wielaert best een collectieve schuldvergroting waard is.

Tom

Tom